حضرت امام حسن مجتبی(ع) در نیمه رمضان سال سوم هجری قمری در مدینه به دنیا آمد[1]. کنیه ایشان ابومحمد و القاب آن حضرت سبط، زکی، مجتبی، سید، تقی، طیب، ولی و [2] بنا به روایات پیامبر(ص)القابی چون سید جوانان اهل بهشت، سبط اکبر، ریحانه الرسول[3] که حاکی از جایگاه رفیع ایشان است، در مورد آن حضرت صادر شده  است.

قابله ایشان سلمی بنت عمیس بعد از تولد امام را در پارچه‌ای زرد خدمت امام علی (ع) برای اسم گذاری آوردندو ایشان فرمودند در این امر بر پیامبر خدا پیشی نمی‌گیرم. پیامبر برای ایشان نام حسن را که گویا تا آن روز در میان اعراب مرسوم نبود، انتخاب نموده[4] و برای ایشان عقیقه کردند[5]. امام حسن(ع) از کودکی دارای جایگاه ویژه‌ای در جامعه اسلامی بودند که حساسیت  و بازخوردهای مثبت و منفی را در مورد تاریخ‌نگاری زندگی ایشان ایجاد کرده است. وی در جریان مباهله حضور داشته[6] و آیه تطهیر نیز او را جزء اهلبیت قرار داده است[7]. امام حسن(ع) پس از شهادت  پدر بزرگوار خویش، مدتی کوتاه امور خلافت را عهده دار گردیده و مهیای جنگ با معاویه شدند[8]. با خیانت اطرافیان امام، ایشان مجبور به صلح با معاویه شدند[9] . برخی مواد صلحنامه عبارت بود از این که معاویه موظف شد در میان مردم به كتاب خدا و سنت رسول خدا (ص ) و سیرت خلفاى شایسته عمل كند و بعد از خود كسى را بعنوان خلیفه تعیین ننماید و مكرى علیه امام حسن (ع ) و اولاد على (ع ) و شیعیان آنها در هیچ جاى كشور اسلامى نیندیشد. و نیز سب و لعن بر على (ع ) را موقوف دارد و ضرر و زیانى به هیچ فرد مسلمانى نرساند.اما معاویه به شرایط صلح پایبند نماند و بر شیعیان سخت گرفت و این بر برخی از مسلمانان گران تمام شده و با امام حسن به دشمنی و کج خلقی پرداختند[10]. امام بعد از جریان صلح به مدینه بازگشت. ایشان تا زمان شهادت در مدینه به تربیت اصحاب و نشر احادیث پیامبر(ص)پرداختند.[11] امام حسن(ع) 47 سال زندگی کردند و تقریب هشت سال با جد و مادرشان و سی سال با پدر بزرگوار خویش بودند. مدت امامت ایشان 10 سال بود.[12]         

                                     

سید رضا هاشمی



[1]. ابن اثیر جزری، اسدالغابه، ج2، بیروت، دارالفکرللطباعه و النشر و التوزیع،1349ش، ص9.

[2]. محمد باقر مجلسی، بحارالانوار، ج43، تهران: انتشارات اسلامیه، بی تا، ص255.

[3]. تاریخ الموالید فی الموالید ائمه و وفیاتهم،  ابوعلی فضل بن حسن طبرسی، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چ1، بی تا، ص34.

[4]. بحارالانوار، ج43، ص253.

[5]. محمدباقرمجلسی، جلاء العیون، ج2، تهران، انتشارات واسع، بی تا، ص504.

[6]. فخر رازی، تفسیر مفاتیح الغیب، ج8، بیروت، داراحیاء التراث العربی، ص85.

[7]. سید محمد حسین طباطبایی، المیزان، ج16، قم، موسسه مطبوعاتی اسماعیلیان، چ3، ص326.

[8]. احمد بن ابی یعقوب یعقوبی، تاریخ یعقوبی، ج2، دارصادر، بیروت، بی تا، ص191.

[9]. ابوالفرج اصفهانی، مقاتل الطالبین،بیروت، دارالمعرفه، بی تا، ص26. اسدالغابه، ج2، ص13؛

[10]. حیاه الامام حسن بن علی(ع)، ج2، ص232-237.

[11]. بحارالانوار، ج44،ص123-154.

[12]. تاریخ الموالید فی الموالید ائمه و وفیاتهم،همان.

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید