بنابر نقل گزارش‏های تاریخی و حدیثی روزی که پیامبر(ص) در صحرای منی برای مسلمانان خطبه خواند، حضرت علی(ع) مستملی کلمات و سخنان آن حضرت(ص) بود و فرمایشات پیامبر(ص) را تکرار می‏کرد تا همه بشنوند.[1]



[1]. کتانی، عبدالحی، نظام ادارى مسلمانان در صدر اسلام، ترجمه عليرضا ذكاوتى قراگزلو، قم: انتشارات سمت و پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، چ2، 1388، ص50.

نقش حضرت خدیجه را در زندگی پیامبر(ص) باید در دو حوزه‏ی متفاوت از هم دید و بررسی کرد: یکی حوزه‏ ی خانواده و زندگی خانوادگی، دیگری حوزه‏ ی رسالت و نبوت پیامبر(ص). حضرت خدیجه به عنوان همسر بهترین همسر برای پیامبر(ص) بود و تا زمانی که زنده بود بی‏ بدیل بود و پیامبر(ص) زن دیگری را به همسری انتخاب نکرد. او اضافه بر همسر خوب بودن، مادر خوبی هم بود و دختری یکتا و نمونه همچون فاطمه‏ ی زهرا(س) تربیت کرد. اما در حوزه ‏ی رسالت و نبوت، نیز حضرت خدیجه همواره پشتیبان پیامبر(ص) بود؛ اولین زنی بود که به رسالت پیامبر(ص) ایمان آورد و از دست دادنش آنقدر بر پیامبر و مسلمانان سنگین بود که سال وفاتش را «عام الحزن» نام گذاشتند.

واضح و روشن است که شهرت پیامبر(ص) به صفت «امین» به خاطر درست‏کاری و امانت‏داری آن حضرت است چون:

اولاً، امین مذکر آمنه نیست و مذکر «آمنه»، «آمن» است، بلکه «امین» صفت مشبهه است و «آمن » که مونث آن «آمنه» است اسم فاعل است. پس انتساب به آمنه در اینجا معنایی پیدا نمی‏کند.

ثانیاً، «امین» لقب پیام پیامبر است نه اسم و نام آن حضرت.

ثالثاً، گزارش‏های تاریخی و نوع تعامل مورخان و محققان و نیز جامعه عصر پیامبر(ص) با آن حضرت و لقب «امین» بیانگر این مطلب است که آن حضرت به سبب درستکاری و امانتداری به این لقب شهرت یافتند. 

در رابطه‏ی با پیامبر(ص) و تولد آن حضرت از چیزی به نام «ارهاص» و «ارهاصات» یاد می‏شود؟ آیا «ارهاص» همان معجزه است؟

خیر. منظور از «ارهاص» حوادث خارق العاده و شگفتي است که در هنگام تولد پیامبر(ص) و پیش از بعثت آن حضرت به وقع پیوسته است و حاکی از نبوت آن حضرت در آینده است. تفاوتش با معجزه در این است که معجزه همراه با ادعای نبوت است، اما «ارهاص» پیش از نبوت است.