شاید بشود ریشه تاریخی این شکل از ادعا را به عصر امام باقر(ع) برگرداند که یکی از غالیان زمان امام باقر(ع) به نام حمزه بن عمار می‌گفته است: من عرف الامام فلیصنع ما شاء فلا اثم علیه. و یکی دیگر از غالیان ائمه گفته است: من عرف الامام فقد حل له کل شیء کان حرم علیه. یعنی هرکس امام را بشناسد هر چیزی که قبلاً بر او حرام بوده، حلال می‌شود.

بله. ابن سعد در طبقات الکبری از ابن عباس نقل می‏کند که حضرت فاطمه(س) نزديك بودن وفات خود را با خبرى كه پيغمبر(ص) به او داده بود مى‏دانست  و شرم داشت كه مثل مردان بر تخته گذاشته شود و كفن بدن را درست نپوشاند، نزد اسماء شكوه كرد. اسماء با توصيف تابوت حبشيان، آن حضرت را آرام كرد و از شاخه‏ی تر، تابوتى به اندازه بافت و آن را با پارچه‏اى بلند پوشانيد.[1]



[1]. کتانی، عبدالحی،نظام ادارى مسلمانان در صدر اسلام، ص291.

به سیره  پیامبر خدا(ص) و اهل بیت(ع) که نگاه می‏کنیم می‏بینیم ابعاد مختلفی از مشی و منش آن بزرگواران هست که می‏تواند در منش جوانمردانه مورد توجه و الگو قرار بگیرد. به عنوان نمونه بیهقی در دلائل النبوه نقل می‏کند که پیامبر خدا(ص) هیچ وقت انتقام شخصی نمی‏گرفت و به‏دنبال گرفتن انتقام‏جویی شخصی نبود. همین منش را در سیره  امیرالمؤمنین(ع) هم می‏بینیم.

در نمونه‏ای دیگر شیخ مفید در الارشاد از نبرد امام علی(ع) با عمرو بن عبدود در روز جنگ خندق نقل گزارش می‏دهد که حضرت علی(ع) پس از کشتن عمرو بن عبدود از گرفتن و تصاحب لباس و زره او صرف نظر کرد، درحالی که اگر آن حضرت به جای عمرو بن عبدود بر زمین می‏افتاد عمرو از غارت زره و ابزار جنگی ایشان نمی‏گذشت.

معروف است که تاريخ هجرى را در زمان عمر قرار دادند، اما نقل‏های متعددی نیز موجود است که وقتى پيامبر خدا(ص) در ربيع الاول وارد مدينه شد، خودش تاريخ تعیین کرد و حتی در نامه‏اى که براى نصاراى نجران به خط امام على(ع) مكتوب شد، تاريخ سال پنجم هجرى ذکر شده بود.[1]



[1]. کتانی، عبدالحی، نظام ادارى مسلمانان در صدر اسلام، ص91.