سید‌مرتضی حسینی‌شاه‏ ترابی[1]

چکیده

این تحقیق می‌کوشد شهر قم را با توجه به گزارش سیاحان اروپایی عصر صفویه و از دریچه‌ی نگاه آنان معرفی کند. بر این اساس، دستاورد خویش را با روش توصیفی ـ تحلیلی در عناوین فرعی جغرافیای ریاضی، جغرافیای طبیعی، جغرافیای سیاسی ـ اداری، جغرافیای تاریخی، جغرافیای انسانی، جغرافیای اقتصادی و جغرافیای فرهنگی قم ارائه می‌کند. بنابر گزارش سیاحان اروپایی، قم در ارتفاع 1064 متری از سطح دریا، در جلگه‏ ی وسیعی،مجاور رودخانه واقع شده است. این شهر در زمان‌های قدیم شهری از ایالت «مدیا» محسوب می‌شده و دوبار دست‌خوش ویرانی کامل شده است، اما از زمانی که شاه صفی اول (حک: ۱۰۳۸ـ1052ق) در آن دفن شده، رونق و آبادانی دوچندان یافته است. شهر قم بعد از شاه صفی، تبعیدگاه درباریان صفوی بود و طرح کلی آن در اواخر دوره ‏ی صفویه به شکل مربع مستطیلی بود که از سوی شرق به سمت غرب گسترده شده بود و بیش از 444 مقبره ی منسوب به امام‌زادگان در حوالی آن وجود داشت. اقتصاد شهر قم متکی به کشاورزی و درآمد حاصل از سیاحت و زیارت بود و حرفه‏های مانند سفال‌گری، قالی‏بافی، جوشن سازی، چرم‌سازی، صابون‏ سازی، شمشیرسازی در آن رواج داشت.

واژگان کلیدی

قم، صفویه، تاریخ اسلام، تاریخ تشیع، سفرنامه، سیاحان اروپایی.



[1]. دانش‏ پژوه دکتری تاریخ تمدن اسلامی، جامعه المصطفی العالمیه ـ این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید .

دانلود مقاله (Pdf)

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید